Xplore in China, 2007

Deze zomer ben ik met 30 medeleerlingen voor twee weken naar China geweest. Het werd georganiseerd door Angela Boone en gesubsidieerd door Explore. We zijn begonnen in Beijing en hebben daarna twee campussen in de provincie Hebei bezocht waar we heel veel contact met Chinese studenten hebben gehad. Het was een ontzettende leuke en bizarre ervaring!

We vertrokken op 26 juni met het vliegtuig richting Beijing. Sommigen van ons hadden nog nooit in een vliegtuig gezeten en waren nu op weg naar China, een tocht van 10 uur.

Toen we de volgende ochtend uit het vliegveld in Beijing stapten, leek het net of wij even geen lucht meer kregen. Het was er zo benauwt en warm! Op een vliegveld stond een bus op ons te wachten met onze Chinese “reisleiders” Emily en Tailer erbij. (Veel Chinezen hebben zichzelf een Engelse naam gegeven omdat de Chinese namen echt onmogelijk voor ons zijn.)

We zijn gaan eten in een restaurant aan de rand van het “plein van de hemelse vrede.” Toen we weer buiten kwamen was het plotseling heel erg donker geworden en begon het heel hard te regenen. Voor het eerst sinds tijden dat het daar regende, laten wij er nou net lopen. Dus hebben we vervolgens in de regen de verboden stad bekeken. Die enorm was, na elke plein en gebouw kwam er weer een, en weer een. Het was wel heel indrukwekkend en mooi maar ook wel veel van hetzelfde. Vervolgend gingen we met de bus naar een klein plaatsje in de provincie Hebei.

Volgends het programma zouden we meteen naar een campus gaan maar het programma was op eens geweizigt omdat die leerlingen nog examens hadden. Dus zouden we de eerste twee nachten in een hotel in een dorpje in de buurt verblijven. Toen we bij het hotel aankwamen stond al het personeel ons in linie op te wachten. En het hele dorp was uitgelopen om ons te bekijken en foto’s van ons te maken. Kwamen wij daar aan met onze brakke vliegreis hoofden!

Het hotel was veel primitiever dan dat het leek. Ik sliep met 3 vriendinnen op een kamer zonder airco, wc of douche. We hadden op onze verdieping een hurk wc dat zo te ruiken nooit werd schoongemaakt. Op de andere verdieping hadden ze wel douche en toilet, maar de douche was boven de hurk wc en uiteraard koud water. Het ontbijt de volgende ochtend bestond uit wederom een tafel vol met allemaal warme gerechten. Over alle gerechten werd een bepaalde saus gegooid waar alles in China naar rook. Wij kregen aan tafel gezelschap van een paar Chinese studenten die ons die dag zouden vermaken. Ze spraken redelijk Engels en het eerste wat ze vroegen was of ik een vriendje had, waarop ze allemaal heel hard begonnen te giechelen. Het dorpje waarin we zaten was heel erg arm en ontzettend vervuild. Ze gooiden overal hun afval neer en er was zelfs een vuilnishoop midden op een kruispunt. Op een marktje werd voor onze ogen een kip levend geplukt en vervolgens in kokend water gedoopt en geslacht. Overal waar we kwamen werden er foto’s van ons gemaakt en kregen we te horen hoe mooi we wel niet waren. In de supermarkt werden in vacuüm verpakte varkensnuiten en vogelklauwen verkocht.Toen we na twee nachten weer verder gingen stond al het personeel weer opgesteld en hebben we eerst eindeloze groepsfoto’s en foto’s met het personeel gemaakt voordat we weg konden. Toen we op de campus aankwamen waar we aanvankelijk meteen heen zouden gaan wisten we niet wat we zagen. Bij de ingang van de campus stonden alle leerlingen op ons te wachten, keurig opgesteld.

Wij moesten er doorheen lopen en toen riepen zij allemaal tegelijk een welkomsgroet. We voelden ons zo opgelaten! We zouden die nacht op de campus slapen maar dat was niet zo’n succes. Qua faciliteiten was het op zich prima, ze hadden wel eens waar geen douches, maar de wc stonk minder. Alleen de bedden waren heel hard. Het was een ijzer rooster dat niet mee veerde en met een matras erop die de dikte van een handdoek had. Een vriendin van mij beschreef het heel toepasselijk als een “gehakt molen”. De rest van de week hebben we dan ook in een hotel geslapen omdat we anders allemaal over vermoeid zouden raken. De campus stond midden in een soort van propaganda dorpje waar alles net iets te perfect was. Het werd gesubsidieerd door de plaatselijke papierfabriek omdat, zoals de schoolhoofd mooi communistisch verwoordde, “de armoede is van iedereen.” We kregen die week ook alleen maar de mooie dingen van het dorp te zien en we zijn bij de rijkste studenten thuis geweest. De studenten op die campus waren allemaal heel warm en open.

Ze waren ontzettend in onze tulpen en vriendjes geïnteresseerd. We kregen constant cadeautjes van hen en wij gaven ze hun Engelse namen. Toen we daar weer weg gingen kregen we een officiële afscheidsceremonie waarbij verschillende hoofden een speech hielden waarin ze constant onze “friendship forever” in benadrukte. Ook de studenten hadden het constant over dat onze vriendschap voor altijd zou gelden en na officieel cadeautjes uitgewisseld te hebben en heel wat foto’s genomen te hebben gingen we weer weg. De volgende campus was in de hoofdstad van Hebei, Shijiazhuang. Dat is een enorme stad die van een eeuw tijd van 100 inwoners naar een paar miljoen is gegroeid.

De campus waar wij verbleven had dan ook 8000 leerlingen. Het was de Shijiazhuan, 2nd middleschool. Het was dan ook een enorme terein dat vol met gebouwen stond. Ze hadden een atletiekbaan met voetbalveld en ook nog een enorme basketbal hal en danszalen. Om op die school te kunnen zitten moest je of hele rijke ouders hebben of een studiebeurs bemachtigen. De werkdruk op die school lag dan ook heel erg hoog. De gemiddelde student had maar tien minuten vrije tijd per dag, de rest moest die besteden aan studeren. Je mocht daar ook geen vriend/vriendin hebben omdat anders jou prestatie er onder zou leiden. Ofschoon het officieel vakantie had liepen er nog heel veel studenten voor die zich op het komende jaar aan het voorbereiden waren. De sporters waren ook van s’ochtends vroeg tot s’avonds laat aan het trainen ongeacht of ze door blessures niet meer op hun benen konden staan. Het meisjes basketbalteam was dan ook ooit eerste van heel China geweest en stonden nu vierde.

(Ze hebben onze jongens totaal de grond ingeboord) Op deze campus werden we allemaal aan een Chinese student gekoppeld die speciaal geselecteerd waren. Mijn partner was bijvoorbeeld de vertegenwoordigster van de scheikunde klas van haar jaar. We sliepen hier wel de hele week op een campus. We hadden tot onze grote vreugde voor het eerst sinds we in China waren een warme douche ook al moesten we wel allemaal samen douchen. De bedden waren hard maar niet zo hard als op die andere campus en s’avonds kregen we vruchten! We konden ons geluk niet op. We werden de eerste avond mee uiteten genomen naar een chique restaurant waar we Beijing duck kregen.

Die werden naar onze tafel in stukken gesneden en we kregen heb dan ook helemaal. Van zijn zwemvliezen tot zijn kop. (inclusief de hersenen) Deze studenten konden beter Engels dan die van de vorige campus. Daardoor kon je meer diepgaandere gesprekken voeren en veel over de cultuur hebben. Zo heb ik met mijn partner uitgebreid over het eens kind politiek gehad. Dat was wel heel erg leuk want zo kwam je heel veel te weten van hun cultuur en denkwijze. Zo wilden ze allemaal heel graag verwesteren maar wouden ze ook voor geen geld hun oude tradities en gebruiken loslaten. We zijn ook een avondje wezen eten bij onze partners. Ik werd door vader en oom opgehaald en thuis zaten de moeder, tante en neefje er ook. Ze hadden allemaal exclusieve lekkere dingen voor mij gehaald en heel uitgebreid gekookt. Ik mocht zelfs mee helpen bij het maken van de Dumplings, iets waar Chinezen dol op zijn. Ze waren allemaal ontzettend warm en hartelijk en de vader kende alle Nederlandse voetballers. Toen ik daar weer weg ging stopten de tante en de moeder tassen vol met vruchten en snoepgoed om die aan mij mee te geven. Ze brachten mij met z’n alle terug naar de campus en liepen zelfs helemaal mee naar mijn dormitory. Die week hebben we ook heel veel Chinese lessen gehad, we hebben Taichi lessen gehad van een vrouw die er niet onder deed voor Jackie Chan. We hebben ook de oudste brug van de wereld bezocht waar ik met veel afdingen het rode boekje van Mao heb gekocht. (van 80 yuan naar 15). Het afscheid van deze campus was een stuk relaxer dan die op de andere campus. Het was hier ook wel van “friendschip forever” maar dan wat minder geforceerd. We stonden de volgende dag om half zes op om weer naar Beijing terug te rijden. We zijn toen eerst naar de Chinese muur geweest. Die was echt super mooi en indrukwekkend. Eindeloze trappen en heel groot. De omgeving daar was ook echt heel mooi, eindeloze bergen waar je tot heel ver de muur doorheen zag kronkelen. En uiteraard vol met verkopers en toeristen die ons als achtergrond voor hun foto’s gebruikten. Die avond sliepen we in een jeugd herberg in Beijing om vandaar uit de volgende ochtend naar het vliegveld te gaan. We hadden allemaal wel behoefte aan een zacht bed en een gewone volkoren boterham maar ik had er graag nog wat langer willen blijven. China is te groot en te anders om het in twee weken te leren kennen.