Sinds zo'n drie maanden woon ik nu in Denemarken. Hier doe ik mijn 'European Voluntary Service', een onderdeel van het EU-programma Youth. EVS biedt jongeren tussen de 18 en de 25 de mogelijkheid om een half jaar à een jaar in het (Europese) buitenland door te brengen. En ik ben dus beland bij onze noorderburen. Ik woon op een folkhøjskole (volkshogeschool) in Aabenraa, met studenten tussen de 18 en de 70 die Duits of Deens willen leren (de school staat in de Duits-Deense grensregio). Een folkhøjskole geeft onderwijs aan volwassenen die op vrijwillige basis de lessen bijwonen. Het speciale aan zo'n school is dat je samenleert en leeft: het is een gemeenschap op zich. Hoewel iedereen op de school heel aardig is, voelde ik me de eerste weken bij vlagen ontzettend dom, lomp en Nederlands. Ik stelde stomme vragen over het eten à la "Wat voor brood is dat?" en dan was het vlees in broodmodel. Verder was het koud, koud, koud (sneeuw tot je enkels en 's nachts -19). Ik werd gek van de 4 talen door elkaar. Op mijn werk spreek ik Engels, met de studenten van de volkshogeschool Duits, ik probeer Deens te leren en ik denk in het Nederlands. Inmiddels ben ik gewend aan het omschakelen; mijn Duits is echt met sprongen voouit gegaan en kort geleden is de Deense taalcursus begonnen. Over 4 maanden spreek ik hopelijk aardig wat Deens. Het was een heel aparte gewaarwording om ineens als 'buitenlander' behandeld te worden. Mensen deden ineens betuttelend of negeerden me. Alsof ik dom ben, alleen omdat ik niet dezelfde taal spreek! Verder is het nogal een gedoe om een persoonsnummer (CPR-nummer) te krijgen. Het duurt op z'n minst 6 weken voor je dat krijgt, zonder dat nummer kan je geen bankrekening openen, kan je geen taalcursus beginnen en krijg je ook geen 'yellow card' waardoor je o.a. gratis naar de dokter kan. Er zijn wel wat trucjes om sneller zo'n nummer te krijgen, maar het EVS-kantoor 'is niet in de positie' om ons dat soort trucjes niet vertellen. Bureaucratie, oh bureaucratie. Op mijn werk heb ik het erg naar mijn zin. Ik werk voor ACC, de Association for Community Colleges. ACC wil Europese Community Colleges (volkshogescholen) opzetten om zo Europeanen met elkaar in contact te brengen en een Europese publieke dialoog op te starten. Twee maanden geleden hebben we zo'n Community College Course gehad op mijn school. 30 jonge Europeanen kwamen bij elkaar om een blad in elkaar te zetten over de noodzaak van non-formeel onderwijs en een toekomstig Europees Community College. Deze week was echt ontzettend tof. Ik heb me uit de naad gewerkt en dat was vooral leuk. 30 mensen van mijn leeftijd, actief in Europese ngo's, keihard werkend aan een blad, 's avonds feest… Je kan je misschien wel iets voorstellen bij de sfeer.Af en toe heb ik wel heimwee natuurlijk, maar gelukkig krijg ik veel post uit Nederland en kan ik deze maand ook mijn eerste bezoek verwachten. En inmiddels is het lente. Naomi Woltring