Alpinecursus Dachstein juni 2008

Zes reisbegeleiders van TREQ en twee van Spring, onder leiding van Marco Ouwehand zijn naar Oostenrijk geweest voor een alpinecursus, als aanvulling op de trainingen die al in Nederland zijn gevolgd. Wandeltechnieken, sneeuwoefeningen, reddingstechnieken, EHBO, weerkunde, klettersteig, bivakkeren, het kwam allemaal aan bod. Allemaal om ervoor te zorgen de zomerreizen tot een goed einde te brengen. Ik, Lisa, één van de TREQ reisbegeleiders heb deel uitgemaakt van deze bijzondere ervaring.

Zaterdag 19 juni 5.30 zitten we al in het busje naar Hallstatt, Oostenrijk. Waar we ´s avonds overnachten op de camping aan een prachtig meer, waarin een aantal van ons de volgende ochtend een frisse duik nemen. Zondag 10.30 is onze gids en cursusleider er, Franz Fend. We staan te springen om de bergen in te gaan, maar Franz, Marco en Sjerge (vriend van Marco en een ervaren bergbeklimmen die ook met ons mee gaat, onze filmman) moeten eerst nog minstens drie bakken koffie drinken in het dorp onder het motto ‘Kein stress’. Om 12.00 lopen we omhoog naar het Naturfreunde Wiesberghaus op 1872 meter hoogte. Een prachtige wandeling gestaag omhoog. Bij het huis hebben we mooi uitzicht over de bergen in het noorden en in het zuiden kijken we op tegen hoge rotsen en sneeuwvelden. Iedereen zit vol energie en zou wel tien toppen tegelijk kunnen beklimmen, maar zoals Franz al had gezegd: “wie loopt als een os, is een os”. In de bergen is het belangrijk om langzaam en constant te lopen. Maandag staat in het teken van looptechnieken; hoe je omlaag loopt en hoe je je in de sneeuw beweegt. Ook leren we hoe je moet remmen als je valt en uitglijdt op een sneeuwveld. Er is best wel wat lef voor nodig om jezelf achterover, op je rug van een stijl sneeuwveld te laten glijden om je vervolgens om te draaien en tot stilstand te komen. De volgende dag brengen we het geleerde meteen in de praktijk door de Noord Ochsenkogel van 2220 meter te beklimmen. Boven zien we gemzen over de rotsen springen. Het uitzicht is prachtig met zulk mooi en helder weer. We worden hele dagen bezig gehouden met activiteiten waarna ’s avonds een bord eten voor ons klaar staat in de hut. Na het eten volgt meestal nog een blok theorie. Dinsdag beklimmen we een imposante rots, een enorme punt in het landschap, de Schöberl van 2426 meter. Wanneer we onderaan staan trekken we onze gordels en klettersteigsets aan en kijken omhoog…. vele hoogtemeters te kletteren. Bovenaan is iedereen stil van het mooie uitzicht over de gletsjer en de Hoge Dachstein. Dit is toch wel heel erg tof, we voelen ons echte bergbeklimmers. We leren die week hoe je een sneeuwhol moet graven, iemand met onderkoelingsverschijnselen moet inpakken, noodsignalen moet uitzenden en touwtechnieken. Als hoogtepunt en afsluiter van de week beklimmen we op vrijdag de Hoge Dachstein van 2995 meter, die we al de hele week boven ons uit zien steken. Het is nog even spannend of het weer wel goed is, maar uiteindelijk kunnen we toch gaan. Na twee uur lopen zijn we onderaan de gletsjer. We maken twee touwgroepen, daarbij zit je, in ons geval met vijf of zes mensen met een touw met elkaar verbonden. Dit om te zorgen dat als iemand valt hij of zij word opgevangen door de anderen. Het is mistig door de wolken die over de berg heen hangen, je kunt geen onderscheid maken tussen de sneeuw en de lucht, het is één grote witgrijze massa waarin je loopt. Je ziet alleen degene die tien meter voor je aan het touw loopt en je eigen voeten. Eigenlijk best een eenzame bedoeling maar je voelt je een echte bergbeklimmer op expeditie. Na 1,5 uur doemen rotspartijen op uit de mist en moeten we goed zoeken naar het begin van de klettersteig waarmee we de laatste 180 hoogtemeters naar de top klimmen. “Berg Frei” kunnen we drie kwartier later roepen.

De volgende dag staan we vroeg op om naar beneden te lopen naar Hallstatt, om vandaar uit weer met het busje naar Nederland te rijden. Iedereen vind het jammer dat het afgelopen is, maar tijdens de tocht naar beneden wordt er fijn gesproken met elkaar; we hebben elkaar goed leren kennen en hebben veel lol met elkaar gehad. Maar vooral hebben we veel geleerd, essentieel voor het begeleiden van een Nivon reis. Nog voordat we de bergen verlaten hebben, spreken we met z’n allen af om in Nederland elkaar snel weer te zien.

Tekst: Lisa Koman